Cape Reinga, het noordelijkste puntje van het noordelijk eiland, moest ik gezien hebben. Ik stelde me er iets magisch bij voor, alsof je op het voorsteven van een schip staat. Of op de rand van een hoge klif met alleen zee onder je. Op maandag vertrok ik vanuit Auckland richting het noorden. Deel 1 van mijn reis gaat tot Whangarei.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Puhoi

Mijn eerste stop was Puhoi, een van oorsprong Boheemse nederzetting. Je ziet dat nog steeds terug in de kerk waar op de ramen namen als Schollum getuigen van de Duits-Tsjechische invloed. Naast de kerk is een klein museum over de eerste Boheemse pioniers. Helaas was die niet open, toen ik er was (doordeweekse dag in de winter). In de zomer is hij wel elke dag open. Het dorp is ook een mooie uitvalsbasis voor een wandeling of kano-tocht in de omgeving.

Mangawhai Heads

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vanuit Puhoi ben ik naar Mangawhai Heads gereden. Ik had gelezen over een wandeling die gedeeltelijk over het strand ging en gedeeltelijk over een klif boven het strand. Ik moest wel rekening houden met het getij, omdat het strand bij vloed onder water staat. Bij aankomst zag ik dat het tij laag was, dus besloot ik te beginnen met de strandwandeling. Vrolijk ging ik op pad, mijn eerste ‘officiële’ hike in Nieuw-Zeeland en het was een mooie zonnige winterdag! Na ongeveer 45 minuten lopen, was ik nog de enige op het strand en zag ik ook nauwelijks sporen van anderen die mij voor waren gegaan. Ik raakte een beetje in vertwijfeling. Was ik de afslag omhoog al voorbij?

Toen kwamen een aantal struise, oudere dames mij tegemoet. Ik moest wat verder lopen, totdat ik onder een poort was gegaan (zie hiernaast), dan zag ik het wandelpad vanzelf aan de linkerkant. Het was niet te missen. Opgelucht wandelde ik weer verder, maar ik begon wel te beseffen dat het een pittige wandeling zou worden. Op dat moment liep ik door het mulle zand van het strand, en ik moest straks nog omhoog klimmen, verder lopen en weer afdalen naar de auto. Eenmaal op het pad naar boven genoot ik van het fantastische uitzicht en kon ik mezelf vele excuses geven om onder het mom van het maken van een foto uit te rusten. Het uitzicht bovenop de klif was prachtig, en ik heb de tijd genomen om nog wat meer foto’s en filmpjes te maken. Uiteindelijk was ik na ruim 2,5 uur weer terug bij de auto. Met trillende benen van vermoeidheid ging ik verder naar mijn eindbestemming voor die dag, Whangarei.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daphne

Ik werd hartelijk ontvangen door de eigenaren van de B&B. De kamer rook heerlijk naar daphne, ofwel Peperboompje in het Nederlands. De eigenaren hadden hun oude schuur omgebouwd tot een logeerruimte voor toeristen. Van hen leerde ik dat men in Northland geen centrale verwarming kent, maar elektrische radiatoren gebruikt. Volgens de eigenaresse houden Nieuw-Zeelanders van koude temperaturen in hun huis.

Whangarei

Whangarei is zeker de moeite waard om enkele dagen te verblijven. In de directe omgeving zijn veel activiteiten mogelijk. Je kan winkelen, naar het strand gaan of een stevige wandeling maken. Er zijn ook vele attracties in de directe omgeving als parken en kleine musea. Ik heb er twee nachten geslapen en het speet me dat ik alweer weg moest, maar Cape Reinga wachtte op mij.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Whangarei waterval

Wat heb ik in die korte tijd in Whangerei gedaan, dat de moeite waard is om te vermelden? Allereerst ben ik gaan wandelen. Ik ben begonnen bij de Whangarei waterval en van daaruit de rivier richting de stad gaan volgen. Onderweg kwam ik nog langs een aantal kleine natuurparken. Alwaar ik mijn eerste Kauri (grote inheemse boomsoort) heb gezien, als ook overblijfselen van een pa (Maori fort). Via een andere route ben ik weer teruggelopen naar de auto. In totaal duurde deze gevarieerde en mooie wandeling ongeveer 3 uur.

Whangarei basin

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarna ben ik het dorp ingereden naar de basin voor een lunch en wat cultuur. Een basin is een plek in de riviermonding waar schepen aanleggen en verblijven. Vroeger waren dat vrachtschepen, nu zijn het veelal zeilboten. Naast een aantal restaurants, zijn hier ook veel kunstgaleries en winkels die diverse soorten handwerk van lokale artiesten verkopen. Nieuw-Zeelanders lijken er erg van te houden. Tijdens mijn reis vertelde een lokale Kiwi dat er vroeger art-and-craft- trainingen werden aangeboden, zodat mensen een alternatieve inkomstenbron konden genereren. De trainingen waren zo populair dat bijna iedereen in de omgeving ze heeft gevolgd en nu aan handwerk doet. De trainingen worden dan ook niet meer gegeven. Veel van de kunst- en handwerken vond ik amateuristisch of heel erg op toeristen gericht. Een uitzondering daarop was Burning Issues Gallery van Jan Twentyman. Prachtige glaswerken en beeldhouwwerken werden er tentoongesteld, voor heel redelijke prijzen. Het was dat ik nog verder moest reizen, maar anders had ik zeker het een en ander gekocht. Ook het nabijgelegen Whangarei Art museum vond ik meer dan de moeite waard. Na de teleurstellingen in Auckland, was het fijn om weer een goed museum te bezoeken. Ze hadden hier vooral kunstwerken van de Maori’s.

Abbey cavesOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na deze rondwandeling, wilde ik mijn dag afsluiten met het bezoeken van mijn eerste grotten. Vol optimisme reed ik naar de Abbey Caves en begon mijn wandeling daar. Al gauw realiseerde ik mij dat ik de enige in het park was. In één keer vond ik mijn avontuur een beetje risicovol. De paden waren vrij glad en als ik in een grot uitgleed, kon het nog wel lang duren voordat er hulp zou komen. Ook had ik begrepen dat veel van de grotten gedeeltelijk onder water staan, en ik had geen zin om nat te worden. Het was winter en dus niet heel erg warm. Al met al goede excuses om de grotten links te laten liggen en gewoon lekker te wandelen over het terrein. Onderweg kwam ik uiteindelijk nog wel een Fransman tegen. Netjes gekleed, inclusief mooie, bruine leren schoenen. Hij wilde graag een grot in. Ik heb hem naar het pad richting een grot verwezen. Hij had duidelijk meer lef dan ik.

Alen in de sloot

Bij terugkomst in de B&B, heeft mijn gastvrouw mij ’s avonds nog de gigantische alen laten zien, die bij haar in de sloot zwommen. De alen die ik later in de dierentuin zag, leken een heel stuk kleiner dan die van die avond.

Met de vele mooie ervaringen van die dag, ben ik in slaap gevallen. Morgen moest ik weer verder reizen. Mijn einddoel Cape Reinga wachtte nog steeds op mij, alsook mijn gastheer op het Karikari schiereiland.

Lees deel 2 van mijn reis hier.

Please follow and like us: