Teruggekeerd op State Highway 1 vanuit Whangarei, ben ik naar Ruepekapeka Pa gereden. Toen ik de afslag naar de pa had genomen, ging de weg over van een asfaltweg in een gravelweg. Hij werd ook steeds smaller, en ik vroeg mij dan ook af of ik wel goed reed. Ik was geen kruising gepasseerd en op de snelweg stond écht aangegeven dat dit de afslag naar de pa was. Net voordat ik wilde terugkeren, zag ik een bordje voor de parkeerplaats.

Ruepekapeka Pa

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ruepekapeka Pa is één van de bekendste pa’s in deze regio en is gebouwd op het hoogtepunt van de eerste Nieuw-Zeelandse oorlog tussen de Britten en Maori’s. Dit voormalig fort maakte voor het eerst gebruik van loopgraven, waardoor het een heftig gevecht werd. Uiteindelijk hebben de Britten wel de pa ingenomen, maar de Maori’s wisten te ontsnappen. Vanaf de parkeerplaats geven de informatieborden inzicht in de achtergronden van de oorlog. Je begint op het terrein van de Engelsen en je kan zien hoe die zich op één heuvel hadden gepositioneerd, en de Maori’s op een andere. Ze konden elkaar zien. Het deed me denken aan mijn bezoek aan Antietam (West Virginia, VS), waar de soldaten ook op slechts enkele honderden meters van elkaar verwijderd waren. De plek van deze pa is zeer rustgevend en op de terugweg naar de snelweg passeerde ik verschillende boerderijen en mooie vergezichten. Wat heeft een mens nog meer nodig, dacht ik….

Kawiti glowworm caves

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als je in Nieuw-Zeeland bent (of in Australië, want daar zijn ze ook), dan moet je een grot met gloeiwormen bezoeken. Gloeiwormen komen alleen hier voor en zijn een grote attractie. De meeste mensen gaan naar de Waitomo grotten, maar die vond ik té toeristisch. Het liefst wilde ik ’s nachts naar een gewone grot gaan en ze dan bewonderen, maar gezien het feit dat het winter was, zag ik dat toch niet zo zitten. Toen ik las dat ik, onderweg naar het noorden, langs de Kwawiti Glowworm Caves zou komen, was het besluit gauw genomen. De prijs was niet té hoog (20 NZ dollars) en ik kreeg er een 30 minuten tour bij. Geen slechte deal, dus erheen. Omdat het wintertijd was, waren er ook weinig toeristen. Bij aankomst kwam de gids net terug van een eerdere tour. Ik kon gelijk met hem mee, en heb dus een privétour gekregen. Door de uitleg die hij gaf, vond ik de gloeiwormen toch interessant. In eerste instantie was het voor mij vooral een ‘must’, omdat ze alleen in dit werelddeel voorkomen en niemand het zou begrijpen als ik ze niet had gezien. Maar, nadat de jonge gids had uitgelegd dat het eigenlijk larven zijn, die lange slijmdraden maken waar ze insecten in vangen, vond ik ze al een stuk interessanter.  Als ze heel veel licht geven, was het een teken dat ze honger hadden. Nadat zij ontpopt zijn planten ze zich voort en worden dan eigenlijk voer voor de andere gloeiwormen. Je zou denken dat er in een grot niet veel leven is, maar ook daar is een compleet ecologisch systeem. Al met al was het heel boeiend. Aan het einde van de grot kon ik via het bos terug wandelen naar de parkeerplaats. Deze wandeling was ook heel erg mooi. Grote rotsblokken met daaromheen machtige bomen en struiken. Een superplek om met het fenomeen gloeiwormen kennis te maken.

Hundertwasser 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na deze twee top activiteiten, die meer tijd in beslag hadden genomen dan gepland, moest ik kiezen. In eerste instantie wilde ik ook nog de Waitangi Treaty Grounds bezoeken, waar destijds de eerste vrede tussen de Maori’s en Engelsen werd gesloten. Dit zou een redelijke omweg betekenen, en dat zag ik qua tijd niet zitten. Dus sloeg ik dat bezoek over. Wel stopte ik even in Kawakawa om naar het Hundertwasser toilet te gaan. Let op, alleen het toilet is van Hundertwasser, de rest hebben de bewoners zelf gemaakt. Het duurde even voordat ik de eigenlijk attractie vond tussen alle souvenirwinkeltjes en toeristenparkjes. Nadat ook ik gebruik heb gemaakt van dit toilet, ben ik doorgereden naar Kerikeri.

Kerikeri

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Reden voor mijn bezoek aan Kerikeri is dat hier het oudste stenen gebouw van Nieuw-Zeeland staat, gebouwd in 1836. Het nabijgelegen houten missiehuis is het oudste nog bestaande huis in Nieuw-Zeeland, stammend uit 1822.

Nieuw-Zeeland is eigenlijk nog een heel jong land. De Maori’s waren er het eerst. Wanneer zij daar aankwamen is moeilijk exact aan te wijzen. Ze waren er in ieder geval rond 1200. Het eerste contact met Europeanen vond halverwege de 17de eeuw plaats. Natuurlijk waren het de missionarissen die als eersten in het land gingen wonen, na de walvisvaarders. In Kerikeri was het missiehuis van de Angelicaanse kerk, waarvan Samuel Marsden de pionier was. Het missiehuis stond pal naast het dorp van de Maori’s, want de Maori’s hadden belang bij de komst van de missionarissen. Niet omdat zij Christen wilden worden, maar omdat met missionarissen ook handelaren naar het dorp kwamen. Die handelaren brachten spullen voor de missionarissen, maar ook de Maori’s maakten graag gebruik van hun diensten. Ze kochten van hen vooral dieren zoals varkens en koeien, en natuurlijk wapens.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In het Stone House is een interessante expositie over de geschiedenis van de missie in Kerikeri en de relatie met de Maori’s. Zo had ik mij nooit gerealiseerd dat de musket-oorlog in Nieuw-Zeeland werd gevoerd met overgebleven wapens uit de oorlog in Europa (Napoleon). Door de vrede in Europa, waren er te veel wapens op de markt. Ze werden verscheept naar Nieuw-Zeeland, waar de Maori’s met smart op ze zaten te wachten. In eerste instantie werden de musketten niet tegen de Engelsen gebruikt, maar voor onderlinge oorlogen.

Vanuit het Stone House worden rondleidingen verzorgd naar het missiehuis, en die is zeer de moeite waard. Vanwege het laagseizoen was ik weer de enige toerist, dus kreeg ik weer een privé-tour. Hierdoor kon ik veel vragen stellen en leerde ik veel over de relatie tussen de Maori’s en de Engelsen. De tour kost 10 NZ dollars en daarbij inbegrepen zit ook een bezoek aan de eerder genoemde expositie in het Stone House. Het missiehuis is nog grotendeels in oude staat en de gids kan veel vertellen over de historie ervan.

Tot slot is rondom het Stone House een mooi park, en in de omgeving kun je ook nog Aroha island bezoeken en een mooie rivierwandeling maken. Hier had ik helaas geen tijd voor, dus ook dat bewaar ik voor een volgend bezoek. Het was tijd om door te rijden naar Karikari, zodat ik de dag erna Cape Reinga kon bezoeken.

Please follow and like us: