Ik geloof dat het ondertussen al meer dan een week geleden is dat ik heb geschreven. Het idee dat ik deze vakantie veel tijd zou hebben om op een terras te zitten en te schrijven is een beetje anders gelopen. Te vaak kwam ik interessante mensen tegen of wilde ik liever door de stad of omgeving wandelen om te genieten van alles. Brazilië is een magisch land, en de voor Europeanen onbekende steden als Sao Luiz, Alcantara en Parque Lencois zijn geweldige plaatsen om te bezoeken.

Sao Luiz is een zeer sfeervolle stad. Er is een historisch centrum waar ’s avonds verschillende muzikanten optreden, er zijn terrasjes op straat en natuurlijk standjes waar ze eten en souvenirs verkopen. Toch is het er niet vreselijk toeristisch. Ik heb er in een zeer luxueuze pousada geslapen, omdat het jeugdhotel gesloten was en ik de andere adressen niet kon vinden. Achteraf gezien heb ik er absoluut geen spijt van, want ik voelde mij echt als een prinsesje op deze locatie.

Vanuit Sao Luiz heb ik het plaatsje Alcantara bezocht. Een plaatsje dat nog goed bewaarde koloniale gebouwen heeft. Vanuit Sao Luiz moet je een uurtje varen met de boot om er te komen. Tijdens mijn bezoek daar ontmoette ik een Braziliaan, die Engels sprak. Met hem ben ik uiteindelijk verder gereisd naar Parque Lencois. Daarover straks meer.

Bij koloniaal denk ik aan houten gebouwen met mooie veranda’s, zoals die er zijn in Suriname. Dit is iets anders voor Brazilië. Koloniaal betekent daar gebouwen van rond de 1800 die opgetrokken zijn uit bakstenen en daarna bepleisterd en geschilderd zijn in allerlei kleuren. Het ijzerwerk voor de ramen en de franjes op de muren komen wel over als typisch Portugees. Toen ik door het dorpje liep, kreeg ik regelmatig het gevoel in Zuid-Europa te zijn.

In het dorpje heb ik ook nog een klein museum bezocht dat in het teken stond van het feest ‘ festa do divino’. Dit wordt nog elk jaar in het dorp gevierd. Het is een groot feest waarbij uit het dorp een jongen of meisje tot keizer wordt gekroond en daarna wordt er een aantal dagen feest gevierd. De aanleiding voor het feest is dat de toenmalige Braziliaanse koning (hij was toen nog minderjarig) naar het eiland zou komen. Hij is er alleen nooit aangekomen, maar toch viert men elk jaar dit feest. Er wordt veel gegeten en gedronken. Ook wordt er een processie gehouden door het dorp. Bijgeloof is er ook, want het verhaal gaat dat een slang doormidden is geknipt. Een deel van de slang ligt onder een oude kerk. Als zij het feest niet vieren, dan zal de slang weer één geheel worden en de mensen opeten. Dus ze zijn verplicht om het feest te vieren. Ook is men verplicht om naar vermogen een os/koe te kopen voor het feest. Toen ik aan de vrouw vroeg hoeveel ossen er het afgelopen jaar waren gekocht, bleken het er maar vijf te zijn. Mensen mogen ook samen een os kopen, maar ik vermoed dat steeds minder mensen aan het feest deelnemen. Dit feest in Alcantara is typisch voor veel Braziliaanse steden en dorpen. Elke stad heeft zo wel haar eigen feest.

De volgende dag, na twee nachtjes in Sao Luiz, ben ik alweer vertrokken naar Parque National dos Lencois Maranhenses. Ik werd met een taxi opgehaald van mijn pousada en vervolgens in het centrum van Barreirinhas afgezet. Samen met de Braziliaan hebben we twee tours geboekt en de goedkoopste pousada uitgekozen. We ontmoette bij de touragent ook een Colombiaanse fotograaf, die in Argentinië woont. Met hem  en enkele andere Brazilianen hebben we gelijk ’s middags de eerste tour gedaan. Mijn Braziliaanse gastheer was helemaal blij met mij, want hij werd vaak als mijn gids aangezien. Dat betekende bijvoorbeeld dat hij gratis eten of entree kreeg. In ruil daarvoor moest hij natuurlijk wel het een en ander voor mij vertalen…

Parque Lencoises bestaat uit een groot zandduinengebied aan de kust van Brazilië. Eerst zijn we er met een pick-up doorheen gereden en hebben we gezwommen in verschillende meertjes. Nou ja, wij. Heleen had niet zo goed door dat één van de onderdelen het zwemmen was. Dus zij had geen bikini meegenomen en alle andere Brazilianen wel! Uiteindelijk heb ik van een dame een shorts gekregen, die ik kon aantrekken. Hierdoor heb ik wel een duik kunnen nemen in de laatste vijver die we bezochten. Alleen deed ik dat op mijn Europeaans, namelijk met een grote aanloop en luide schreeuw van plezier. Dit leverde mij de opmerking van Americano op. Brazilianen genieten erg van het leven, maar ze laten dat niet blijken met allerlei stemgeluiden.  Als Brazilianen de aandacht van iemand willen trekken, dan doen ze dat door middel van een kort fluit-geluid of ze klappen in hun handen. Erg leuk om te zien en mee te maken. De tweede tour was met een boot door het gebied varen en ook daar eindigde de tour met een zwempartij in zee of in de rivier (beiden was mogelijk). Parque Lencoises vond ik erg mooi, maar het was ook erg toeristisch. Gelukkig was ik wel de enige Engelssprekende toerist, de rest waren allemaal Brazilianen.

Woensdagochtend heb ik om 6.00 de bus genomen richting Sao Luiz om aan mijn meest lange reis te beginnen. Met de bus ben ik van Sao Luiz naar Natal gegaan. Een reis van ongeveer 30 uur in totaal. Maar tsja de bus kostte maar 255 reaal en het vliegtuig 1200 reaal (150 vs 600 euro). Vandaag vertrek ik naar Pipa, waar ik mijn vriendin Nathalie en haar vader zal treffen.

Please follow and like us: