Deel één van mijn reis naar Cape Reinga heb ik achter de rug. De autorit van Auckland naar Whangarei verliep moeiteloos en na een dag in Whangarei te hebben doorgebracht, is het tijd om weer verder te trekken. Deel 2 van mijn reis naar Cape Reinga kan beginnen met dit keer als eindbestemming Karikari Schiereiland, alwaar ik ook 2 nachten overnacht.

Vanuit Whangarei neem ik State Highway 1 richting Ruepekapeka Pa. Bij het verlaten van de snelweg, richting de pa gaat de weg al snel over van een asfalt naar gravel. Hij werd ook steeds smaller, en ik vroeg mij dan ook af of ik wel goed reed. Ik was geen kruising gepasseerd en op de snelweg stond toch écht aangegeven dat dit de afslag naar de pa was. Net voordat ik wilde terugkeren, zie ik een bordje voor de parkeerplaats.

Ruepekapeka Pa

Ruepekapeka Pa is één van de bekendste pa’s in deze regio en is gebouwd op het hoogtepunt van de eerste Nieuw-Zeelandse oorlog tussen de Britten en Maori’s. Dit voormalig fort maakte voor het eerst gebruik van loopgraven, waardoor het een heftig gevecht werd. Uiteindelijk hebben de Britten wel de pa ingenomen, maar de Maori’s wisten te ontsnappen.

Vanaf de parkeerplaats geven informatieborden inzicht in de achtergronden van de oorlog. De wandeling op het terrein begint op het gedeelte van de Engelsen. Vanaf hier kun je de top van de heuvel zien, waar de Maori’s zich hadden gevestigd. Vanaf beide heuveltoppen keken de rivalen elkaar aan.

Ondanks de gruwelijkheden die hier hebben plaatsgevonden, is het een zeer rustgevende plek. Op de terugweg van de pa naar de snelweg, passeerde ik verschillende boerderijen en mooie vergezichten. Wat heeft een mens nog meer nodig, dacht ik.

Ruepekapeka Pa Noordereiland

Kawiti glowworm caves

Als je in Nieuw-Zeeland bent (of in Australië, want daar zijn ze ook), dan is een bezoek aan een grot met gloeiwormen eigenlijk een verplicht onderdeel. In Nieuw-Zeelaand gaan de meeste mensen naar de Waitomo grotten, maar die vind ik té toeristisch.

Toen ik ter voorbereiding op mijn reis naar Cape Reinga las dat ik onderweg langs de Kwawiti Glowworm Caves zou komen, was het besluit gauw genomen. Voor 20 NZ dollars krijg je naast toegang ook een tour met een gids door de grotten.

Bij aankomst kwam de gids net terug van een eerdere tour. Ik kon gelijk met hem mee, en heb dus een privétour gekregen. Dit is het voordeel van reizen door Nieuw-Zeeland tijdens hun winterseizoen (juli/augustus). Wat begon als een verplicht nummertje, liep uit op een boeiende kennismaking met deze bijzondere wormen. Door de uitleg van de gids, vond ik de gloeiwormen toch wel erg interessante fenomenen.

De jonge gids legde mij uit dat het eigenlijk larven zijn, die lange slijmdraden maken waar ze insecten in vangen. Als ze erg veel honger hebben, gaan ze licht geven om op die manier insecten aan te trekken. Je zou denken dat er in een grot niet veel leven is, maar ook daar is een compleet ecologisch systeem. Al met al werd het een heel boeiende rondleiding. Aan het einde van de grot liet de gids mij achter, zodat ik via het bos terug kon wandelen naar de parkeerplaats. Hijzelf ging weer via de grot terug naar zijn kantoortje. De wandeling door het bos was ook heel erg mooi. Grote rotsblokken met daaromheen machtige bomen en struiken.

Al met al een superplek om met het fenomeen gloeiwormen kennis te maken.

Kwawiti Glowworm Caves

Hundertwasser 

Na deze twee top activiteiten, die meer tijd in beslag hadden genomen dan gepland, moest ik kiezen.

In eerste instantie wilde ik ook nog de Waitangi Treaty Grounds bezoeken, waar destijds de eerste vrede tussen de Maori’s en Engelsen werd gesloten. Dit zou een redelijke omweg betekenen, en dat zag ik qua tijd niet zitten. Dus sloeg ik dat bezoek over.

Wel stopte ik even in Kawakawa om naar het Hundertwasser toilet te gaan. Let op, alleen het toilet is van Hundertwasser, de rest hebben de bewoners zelf gemaakt. Het duurde even voordat ik de eigenlijk attractie vond, vanwege alle souvenirwinkeltjes en toeristenparkjes die er omheen zijn gebouwd.

Hundertwasser toilet

Kerikeri

Reden voor mijn bezoek aan Kerikeri is dat hier het oudste stenen gebouw van Nieuw-Zeeland staat, gebouwd in 1836. Het nabijgelegen houten missiehuis is het oudste nog bestaande huis in Nieuw-Zeeland, stammend uit 1822.

Kerikeri old houses

Nieuw-Zeeland is eigenlijk nog een heel jong land. De Maori’s waren er het eerst. Wanneer zij precies zijn aangekomen is moeilijk exact aan te bepalen. Ze waren er in ieder geval rond 1200. Het eerste contact met Europeanen vond halverwege de 17de eeuw plaats. Natuurlijk waren het de missionarissen die als eersten in het land gingen wonen, na de walvisvaarders.

In Kerikeri was het missiehuis van de Angelicaanse kerk, waarvan Samuel Marsden de pionier was. Het missiehuis stond pal naast het dorp van de Maori’s, want de Maori’s hadden belang bij de komst van de missionarissen. Niet omdat zij Christen wilden worden, maar omdat met missionarissen ook handelaren naar het dorp kwamen. De Maori’s maakten graag gebruik van hun diensten. Ze kochten van hen vooral dieren zoals varkens en koeien, en natuurlijk wapens.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het Stone House heeft een interessante expositie over de geschiedenis van de missie in Kerikeri en de relatie met de Maori’s. Zo had ik mij nooit gerealiseerd dat de musket-oorlog in Nieuw-Zeeland werd gevoerd met overgebleven wapens uit de oorlog in Europa (Napoleon). Door de vrede in Europa waren er te veel overgebleven wapens. De Maori’s zaten echter met smart op ze te wachten, dus werden ze verscheept naar Nieuw-Zeeland. In eerste instantie werden die musketten niet tegen de Engelsen gebruikt, maar voor onderlinge oorlogen.

Vanuit het Stone House worden rondleidingen verzorgd naar het missiehuis, en die is zeer de moeite waard. Vanwege het laagseizoen was ik weer de enige toerist, dus kreeg ik weer een privé-tour. Hierdoor kon ik veel vragen stellen en leerde ik veel over de relatie tussen de Maori’s en de Engelsen. De tour kost 10 NZ dollars en daarbij inbegrepen zit ook een bezoek aan de eerder genoemde expositie in het Stone House. Het missiehuis is nog grotendeels in oude staat en de gids kan veel vertellen over de historie ervan.

Tot slot is rondom het Stone House een mooi park, en in de omgeving ervan kun je ook Aroha island bezoeken en een mooie rivierwandeling maken. Hier had ik helaas geen tijd meer voor, want ik had nog een lange rit te maken naar mijn overnachtingsplaats bij het Karikari Schiereiland.

The Rockhouse

Iets na 17.00uur kwam ik aan bij mijn gastheer van The Rockhouse (Lake Ohia). Ik was voor mijn gevoel in the middle of nowhere. Mijn gastheer hielp bij aankomst twee mensen met het openen van hun auto, omdat ze de sleutel in de auto hadden laten liggen. Deze schiereilandbewoners parkeren hun auto op zijn terrein om daarna met de bus verder te gaan.

Terwijl ik op hem wachtte, keek ik om me heen. Gelijk was ik gegrepen door het huis met zijn grote ramen, maar ook door de moestuin ernaast, de varkens iets verderop en de boomgaard vlakbij. Later bleek dan ook dat mijn gastheer voor een groot deel zelfvoorzienend was. Het werd mij duidelijk dat hij altijd veel gereisd had voor zijn werk en op deze wijze invulling gaf aan zijn oude dag. Hij vertelde mij over een Nederlands stel dat vlakbij was neergestreken en een biologische boerderij is begonnen.

’s Avonds werd ik door hem verwend met een lekkere, warme stoofpot, omdat hij zich volgens mij toch zorgen maakte of ik wel genoeg te eten had. In mijn keukentje lagen ook nog twee verse eieren en mandarijnen voor ontbijt. Die kleine, gastvrije gebaren van hem, maakten het verblijf bijzonder!

the rockhouse karikari

Daarna was het tijd om te gaan slapen, want morgen ga ik dan eindelijk Cape Reinga bezoeken.

Lees hier het volgende deel van mijn reis naar Cape Reinga.

Please follow and like us: