Gisteren was het ‘Cinco de Mayo’. Op 5 mei 1862 behaalden de Mexicanen een overwinning op het veel grotere en beter uitgeruste leger van Frankrijk in Pueblo, Mexico. Uiteindelijk verloren ze de oorlog, maar die onmogelijke overwinning bleef een inspiratiebron. Men had moed en doorzettingsvermogen getoond tegenover die grote koloniale macht. Die overwinning werd het symbool voor Mexicaanse trots, eenheid en nationalisme. In Mexico is het geen officiële feestdag, maar in de VS wordt het uitgebreid gevierd. Dit komt mede door een aantal grote sponsoren.

Flushing Park is voor deze dag omgetoverd tot één groot feestterrein. Natuurlijk wilde ik iets van de Mexicaanse cultuur proeven, dus ben ik ook gegaan. Aankomend in het park, verbaas ik mij er weer over hoeveel er gebruik wordt gemaakt van de sportvelden in het park. Overal zijn voetbalteams bezig met wedstrijden. Er zijn al veel mensen in het park, die allemaal naar het feestgedeelte lopen. Daar aankomend zie ik twee lange rijen en mensen die er doorheen lopen. Ik ben verbaasd, maar als ik dichterbij kom, zie ik dat één rij bestemd is voor een aantal stands die gratis artikelen aanbieden. Iedereen staat keurig achter elkaar en vormen op die manier een lange lint. De andere rij is het begin van de rij voor de toegang tot het feestterrein. Er is een groot podium neergezet met daarop verschillende optredens van Mexicaanse bands. De muziek klinkt heerlijk in mijn oren en ik blijf aan de zijkant van het terrein even kijken. Iedereen die het terrein op wil, moet zich laten fouilleren en ook de tassen worden gecontroleerd. Weliswaar wordt er onderscheid gemaakt tussen bepaalde personen, maar iedereen wordt uiteindelijk gecontroleerd.

Ik zie, als ik doorloop, overal politieagenten staan. Ze zijn niet opvallend aanwezig. Men staat vaak in de schaduw of op een hoek rustig te staan.

Als ik langs de verschillende kraampjes loop, zie ik enkele kramen met Mexicaanse voetbalshirts, vlaggen en andere Mexicaanse souvenirs. Veel kraampjes verkopen snacks zoals fruitijsjes, soort gefrituurde deeg met suiker (lekker) en burrito’s. Vooral voor de kraampjes met burrito’s staan weer lange rijen. Ik heb honger en besluit ook in één van de rijen te gaan staan. Na een uur gewacht te hebben, word ik eindelijk geholpen. Voor 10 USD krijg ik drie rundvlees burrito’s en voor een andere 5 dollar een grote beker met verse ananas. Het eten wordt geserveerd door een Mexicaans restaurant, waarvan ik de naam al ben vergeten. Wel weet ik dat ik binnenkort een keer naar Roosevelt Avenue moet gaan voor de Mexicaanse sfeer, want het eten was erg lekker!

Vliegeren in parkMet mijn burrito’s loop ik naar dezelfde plek in het park als waar ik een aantal weken geleden zat. Ik neem plaats in de zon en geniet van mijn langverwachte maaltijd. Ik zie op het veld nu allemaal gezinnen met veelal kleine kinderen. Wat mij opvalt is dat de Mexicanen heel vriendelijk met hun kinderen omgaan en hen verwennen met cadeautjes en eten. Veel kinderen zijn dan ook aan de dikke kant. Op verschillende plekken worden vliegers opgelaten of een potje voetbal gespeeld. Het is één gezellige park happening. Ik kijk goed om me heen en zie dat de meeste Mexicanen licht getint zijn en heel erg klein. Ze hebben een vriendelijke uitstraling. Het is moeilijk voor te stellen dat deze mensen illegaal de grens overgaan en zo’n negatief imago in de VS hebben. Ik mag ze wel en de muziek op de achtergrond is lekker swingend.