Als voorproefje op onze eerste gezamenlijke vakantie in november, zijn M. en ik twee nachtjes op vakantie gegaan in Suriname. Uiteraard vooraf niet veel gepland, want het moest niet voorspelbaar zijn. Dus toen we uit de stad vertrokken richting Coronie, hadden we wel bedacht dat we wilden slapen in het Staatslogeergebouw van Coronie, maar niets gereserveerd.

Na een ontspannen rit, arriveerden we in Coronie en alhoewel het gebouw er aan de buitenkant erg mooi uitzag, was er niemand te zien. Dus we staken de straat over richting twee oude mannen, die al zittend in de opening van de kofferbak een biertje dronken. Ze stonden ons vriendelijk te woord, alhoewel mijn aandacht wel werd afgeleid door de vrijwel tandeloze gebitten. Het staatslogeergebouw werd al jaren niet meer gebruikt en is nog steeds in ‘renovatie’. We vroegen of zij nog tips hadden voor logies. Het hotel boven een Chinese restaurant trok ons niet aan. De heren wisten nog van twee andere logeerverblijven. We werden aangetrokken door kleine appartementen bij een Hollandse dame. Dus reed één van hen voor onze auto uit, om te wijzen naar het juiste adres. Daar aangekomen kwamen we op een overdekt erf uit met een aantal puppies, honden en aapjes. De dame stond ons vriendelijk te woord, maar toen ze 125 srd voor het appartement vroeg, had ik even het gevoel dat we teveel zouden betalen. Maar goed, het was een groot huisje en we hadden geen zin om nog verder te zoeken. Het was immers maar voor één nacht. Er bleken geen handdoeken en toiletpapier in het appartement te zijn en toen we ernaar vroegen, werden deze aan ons als ‘service’ gegeven. Eigenlijk moesten we er zelf voor zorgen. Ook de code van de wifi was ‘service’ van de zaak. We vonden dat ze wel erg veel nadruk legde op deze ‘service’, terwijl wij deze zaken verwachten voor de prijs die we moesten betalen. Na een wandeling en lekkere maaltijd bij een lokale krioro hebben we ons teruggetrokken in de slaapkamer.

De volgende dag gingen we verder richting Nickerie. M. kreeg de ingeving om niet alleen een Bigi Pan tour te doen, maar er ook te slapen. Dus ik bel in de ochtend met Stephanie om te informeren naar de mogelijkheden. De deal was snel gesloten. We werden ’s middags tussen 13.00-13.30 verwacht. Behalve een overnachting met eten en drinken, kregen we ook een tour door het gebied, gingen we ’s avonds op kaaimannenjacht.

De tour was een groot succes. Stephanie heeft een mooi logement op het water, weet met de bootsman handig te manoeuvreren door het gebied en op de juiste plekken te stoppen. We hebben veel vogels gezien, inclusief de rode ibis. Ze hebben ook nog even een visnet uitgezet. M. en ik hebben een heerlijke romantische avond en ochtend gehad. Enig minpuntje was dat het gebouw helemaal open was om voldoende wind door te laten, dus we konden niet ongelimiteerd puffen (NL: winden laten) en zuchten (jullie begrijpen wel wat ik bedoel toch?).

De volgende dag werden we heel hartelijk ontvangen door mijn ‘familie’ in Nickerie, welke ik ruim een half jaar niet had gezien. Binnen 10 minuten zaten M. zijn handen al in het bara deeg. Hij had aangegeven graag bara’s te willen maken. Geen probleem! Mijn ‘moeder’ leerde het hem met plezier. We hebben heerlijk gekletst, gelachen, gegeten en gedronken. De tijd kwam dan ook al snel dat we weer weg moesten gaan.

We reden die avond terug naar Paramaribo, want ’s maandags moest er wel weer gewerkt worden.

Wil je ook zelf met de auto op stap in Suriname? Koop dan de Parbode Reisgids. Hierin staan vele lokale bezienswaardigheden, die je zelfstandig kunt bezoeken. Als je het boek via de onderstaande link besteld, ondersteun je ook mij met de beheer van deze website.